Dag 16: ''Rage''

Een hele goede nacht lieve jongens en meisjes,

We gaan nog  even door,

Nu ik toch uitvoerig bezig ben met het moeiteloos de grond in raggen van elk willekeurig persoon die met mij met zijn of haar domme hoofd aan kijkt als ik een vraag stel met woorden van meer dan drie lettergrepen, dacht ik: ''Hé, laat ik het snel opschrijven, voordat ik het vergeet!!''. Eigenlijk loog ik daar een beetje, want ik vergeet het nooit. Het is namelijk zo, zodra je onvergetlijk dom deed, óóit, dan blijf je dat.

Dan bedoel ik natuurlijk niet mensen die gewoon niet zo slim zijn, dacht je dat wel, dan ben je zelf een beetje dom, en kan je je voorbereiden op een levenlang knielen elke keer dat ik langsloop. Nu ik even kort stilsta bij wat ik eigenlijk bedoel, besef ik dat het eigenlijk helemaal niet zo makkelijk is als ik dacht voordat ik deze dag begon maar laat ik eerst even op een overzichtelijke manier beginnen.

Emo's

''Ongelofelijk, hij zei Emo's!!'' Inderdaad stelletje zelfverminkingpsychopaten, want kennelijk is het de laatste tijd not done als je het beestje bij zijn naam noemt. Dit geldt natuurlijk al heel lang voor elke rassenkwestie ooit, maar moeten jullie weten, die geldt helemaal voor emo's.

Ik schets een situatie voor me waarin ik een groep van tien emo's zag lopen op Utrecht Centraal, twee bondkraagmarokkaantjes kwamen in tegenovergestelde richting en moesten langs de emo's heen. Één van hen kon natuurlijk zijn bek niet houden maar wat hij zei was: ''Emo's''. En vervolgens stond mijn wereld even stil, ik dacht veel van mensen te weten maar opeens was ik dat allemaal vergeten en deed kennis van het voor mijn ogen afspelende incident. Alle emo's worden oppeens agressief, de voorheen gratis knuffels uitdelende huilsletjes (jongens en meisjes), nog steeds elkaars hand vasthoudend, schreeuwen en gillen richting de relallochtonen voor me: ''Je moeder, kankerbuitenlander, vechten dan'' Kortom ik snapte het niet.

Waar het nu op neer komt in mijn ogen: Als emo ben je zielig, je verkracht je eigen mening en imago en kiest er vrijwillig voor je leven te leiden zoals geschreven staat in liedjes van bands als Yellowcard en Tokio Hotel, Je ziet er uit alsof je vorige maand al veertien keer bent doodgegaan en je vertelt al je emovriendjes en vriendinnetjes dat je je ouders haat, stiekem omdat je toen je vijf was lego kreeg in plaats van playmobiel. Tot slot pak je op een duistere winteravond, als niemand tegen je wilt praten op MSN, een bot broodmes uit de keukenla en na vier pogingen lukt het dan eindelijk een sneetje te maken in je arm, wat moet je je dan gelukkig voelen. En dan, eindelijk, iemand noemt je emo, iets wat je blijkbaar enorm graag wou zijn, en dan, dan word je agressief en boos... de wereld op zijn kop.

Afgelopen nu, de rust in mij is teruggekeerd. Dit is deel één van wat uiteindelijk héél erg veel delen worden, want elke dag op straat levert genoeg frustratie op om uren door te gaan.

Slaap zacht lieve mensen, kijk morgen aan het ontbijt even naar de polsen jullie zonen en dochters, misschien toch maar even naar de winkel om het sinterklaascadeautje om te ruilen...

Dag 15: Waking up from my own Dream.

Goedenavond lieve Jongens en Meisjes, 

Daar zijn we weer, nu even laat op de avond een log met wat meer inhoudt en diepgang, iets om de wereld te delen.

Ooit wel eens iemand gehad waarvan je dacht dat het een wijs en slim persoon was?, iemand aan wie jij dacht nooit te tippen, gelijk was aan jou in alle opzichten. Eindelijk iemand die in mijn ogen niet compleet gestoord zijn tijd liep te voldoen op de wereld  zou ik zeggen als ik het eerste de beste moest noteren wat zich in mijn hoofd afdraaiden.

''Whatever'' is hoe ze ons gesprek afsluit, ik weet hoe ze zit, op haar kamer, waarschijnlijk met wat een ietwat verdrietig emo-muziekje op de achtergrond, dingen te doen waar ze vast wel spijt van gaat krijgen. Uitgelult door alle frustraties omgezet in perfect geformuleerde zin die ik zo snel als ik kon typen. Allemaal kloppend, allemaal recht op doel en allemaal een mokerslag in mijn beeld van haar.

Het gaat niet zozeer om de actie die ze onderneemt maar natuurlijk zoals altijd om de gedachte daarachter. Opnieuw een schreeuw om aandacht, het is altijd aandacht, en vandaag extragratis en speciaal met een vleugje zelfontkenningen: ''Als ik het gewoon negeer, dan heeft het nooit bestaan'', natuurlijk, een geloofwaardige zelfautobiografie in blogvorm werd nog nooit zo snel verpest.

Afgelopen weken begon ik al eerder te twijfelen, de manier waarop ze haar gelijk treurig en tevergeefs probeerde te verhalen bij mij, frustrerend en pijnlijk. Ik hoopte nog stiekem dat het niet te laat was, morgen weer een dag, doe weer stoer en awesome, doe leuk en lief, wees jezelf en wees er godverdomme goed in. En nu is het voorbij, hoera voor mij, weer iemand wiens gedachtegang je moeiteloos terug vind wanneer je de teksten van elk willekeurig zelfsnij-emobandje leest.

Tijd om wakker te worden, en dat zo laat op de avond, ze is net zo als alle andere, dertien in een dozijn, en weer iemand extra die mag knielen op de dag dat ik koning van de wereld word, figuurlijk gesproken dan...

Dag 9: Waarom de vorige dagen ontbraken.

''Ik haal de dvd nog uit de dvd speler, aan het begin van het weekend aangezet, maar nooit gekeken, dit waren mijn dagen...''

Patrick says:

Ze stond in mijn kamer, hyperactief als altijd liet ze zich neerploffen in mijn bureaustoel en draaide ze chaotisch in het rond, ik vroeg haar wat ze wou, maar angstvallig zweeg zij, ik plaatste zogvuldig mijn handen in mijn zakken en draaide me om

Patrick says:

zichtbaar ongeinteresseerd

Patrick says:

Het was voor mij wel duidelijk wat ze wou, haar ogen onthulde alles, maar ik liet me niet kennen, vandaag, deze dag, deze nacht, mocht ze voor me strijden, voor me vechten, en hoe moeilijker het voor haar werd, hoe specialer hetgevoel aan het einde van de dag was, als ze haar troffee mee naar huis mocht nemen

PRIYA..> says:

owkee prachtig

PRIYA..> says:

ik ben ontroerd

PRIYA..> says:

geheel diep

PRIYA..> says:

klaar nu?:D

Dag 5: Knutselen

Goedenavond lieve Jongens en Meisjes,

Vandaag ga ik jullie een verhaaltje vertellen over domme mensen. Ik heb wel eigenlijk geen idee hoe ik het verhaaltjes ga beginnen, zelf dacht ik aan: ''Er was eens...'' Maar eigenlijk zijn ze er godverdomme altijd!!, eens én altijd dus. En het leukste is nog, dat ze blijkbaar ook ALTIJD in mijn wereld voorkomen. Alleen bij mij, want ik denk niet dat andere mensen ze zien, of nouja, ze zien ze wel, daar ga ik van uit, maar niet merken hoe dom ze eigenlijk zijn.

Knutselen wil ik het noemen, dus ga ik het noemen (iets met mijn wereld enzo), want werken kan je het niet noemen. Ik heb het hier jongens en meisjes, over het geweldige werk dat ik doe. Want als of het allemaal nog niet erg genoeg is, mijn werk houdt in: ''mensen helpen''.

''Maar Patrick, wie help jij dan?''

Dat is een hele goede vraag!! Ik helpt domme mensen, hele dagen door, elke dag van half 9 tot 5 met uitzondering van de dinsdag, waarop ik naar school ga en mijn best doe nooit meer domme mensen te hoeven helpen.

''Maar Patrick, wat voor een werk doe jij dan?''

Nou jongens en meisjes, Patrick is een systeembeheerder op verschillende ROC scholen in ons mooie land, daar investeert hij dagelijks zijn bloed, zweet en tranen in een bodemloze put. Ik krijg van onze supergave helpdesk opdrachten om kutgezeik op te lossen, wat in mijn vak áltijd is: de problemen oplossen die domme mensen zelf hebben gecrieerd. Ik noem het maken van dingen die 'opeens' kapot zijn gegaan, en het terugzetten van alles en nogwat dat spontaan is verwijderd. Alle docenten en ondersteunend personeel vertellen uit schaamte nooit wat er is gebeurd, waardoor ik tijden aan het zoeken ben naar waar het mis ging. En het gebeurt de volgende dag wéér. Kortom een eindeloze spiraal ellende.

Dan nu waar het begrip: ''knutselen'' komt kijken, want het makkelijkste is natuurlijk!!! dat als je iets hebt verkut!! het zelf oplossen!! want zo moeilijk is dat toch niet!! Kortom, het word altijd alleen maar erger, en nog meer gezeik en ellende en ik word er gewoon zo moe van. Huppa: ''Gebruikersdeskundigheid, gebruiker is dom'' als oplosmethode geven in het actieveld en klaar.

Dan kan ik nu de halve stad afrijden om Hans te bezoeken, Hans zijn monitor doet het niet...99% kans dat Hans met zijn domme hoofd een kabel heeft losgetrokken, goedzo Hans, laat me niet in de steek!!

Dag 1: Hiep Hiep Hoera, Patrick 20 jaar!!

Goedenavond lieve vriendjes en vriendinnetjes,

Verjaardag 

Vandaag, op de dag van mijn twintigste verjaardag, een begin aan mijn blog. Ik zat al een tijdje met het idee in gedachten maar na het aanmaken van dit weblog, zo'n week geleden, zocht ik nog een gepast moment om er mee te beginnen, uitiendelijk is vandaag dus de dag geworden.

Stiekem heb  ik eigenlijk mijn verjaardag gisteren al geviert, Priya is de hele dag bij mij geweest, en 's avonds zijn we dan met Joe en zijn vriendin Astrid wezen poolen en nog even wat gaan drinken in the move. Priya bleef ook nog slapen, wat een godswonder is, aangezien ik blijkbaar zoveel meisjes mee naar huis neem dat papa en mama denken dat ik slet ben, maargoed, het mocht, en het was tof...

Joe 

Joe (Joey, Mozes...whatever) Is my awesome best friend for life, zelfde persoon als dat ik ben, zelfde humor meestal dus altijd wel tof samen, de 8 jaar ennogwat maanden dat ik hem ken!!

Maargoed dat zou ik niet zeggen als ik niet tevens wat te zeiken heb, het feit is dat Joe op dit moment een hihihi long distance relationship (fukopwoord) met Astrid, die ergens in Rhoden, Groningen woont. Net als Gwen dat natuurlijk eerst ook was.

Maarja, dat zeiken komt later wel, niet het goede moment.

Zé slap!!

Een paar weken terug zouden ik met mama, papa, Kevin en Richard op vakantie gaan, Joe zou meegaan maar bailde op het allerlaatste moment, door te zeggen dat hij een dag eerder naar Astrid zou gaan. Hierdoor werd ik natuurlijk heel erg onaangenaam verrast. Joe snapte dat, en in traditie van How i Met Your Mother, een serie die ik en Joe elke week kijken, leverde dat mij één slap op, wat betekend dat ik Joe, wanneer dan ook, waar dan ook, met platte hand in zijn gezicht mag slaan, en hij mag hierop geen wraak nemen.

Voor de rest vandaag niet super veel te melden, behalve de visite die kwam heb ik niks bijzonders gedaan, en dat op mijn verjaardag... Achja, dat hou je toch... Door alle frustraties en gezeik dat ik dagelijks tegenkom sterft toch geregeld een klein deeltje, diep van binnen in mij...

Maar dat komt morgen, wanneer ik lekker mag werken, systeembeheerder, wat een bofkont ben ik toch...

 

Patrick